WONEN IN ITALIË – Aardappelfeest
Ik weet het, het klinkt niet sexy, maar Mombarcaro is befaamd om zijn aardappels. Het belangrijkste feest van het jaar is dan ook het aardappelfeest, het laatste weekend van juli: La Sagra della Patata.
Het feest van dit jaar is dus net achter de rug. Blij toe. Het is ieder jaar weer een aanslag op m'n gezondheid. Toch word je geprikkeld door de dorpse opwinding en ik zou mezelf een oude trut vinden als ik thuis was gebleven.
Dus heb ik me twee avonden in het feestgedruis gestort. Gedanst en gedronken tot ik er zondagmiddag letterlijk bij neer viel.
De eerste avond heb ik met Nederlandse vrienden in het dorpshuis traditioneel 'gnocchi' gegeten. In de dagen voor het feest maken de vrouwen uit het dorp 'gnocchi' van voornamelijk aardappelpuree.
Later tot bij twaalven gedanst op de live muziek van een band. Op weg naar huis nog even met twee bekenden voor de bar gezeten en een grappaatje met ze gedronken.
Zaterdagmorgen enigszins gebroken. Alles deed me zeer. Rustig aan gedaan en tegen de avond was ik er weer klaar voor.
Die avond kwamen ook Grazia's dochter Elisa en haar man Markus en twee vrienden van hen naar de danstent. Er was een disc jockey die volgens mij ieder jaar dezelfde band afdraait met overbekende nummers vanaf de jaren '60 tot nu.
Dus hup de handen omhoog, draaien met de heupen, want...de Macarena... en zo volgde nog een aantal overbekende dansnummers. Enkele meisjes deden de bewegingen voor.
Het was bomvol. Veel jongeren ook, met overgave lieten we ons door hun enthousiasme meeslepen. Ook de moeder van Markus, Angela een temperamentvolle zeventiger, Argentijnse, sprong vrolijk met ons mee.
Toen we even na twaalven weg gingen, vroeg Tiziano uit Costa Lunga of we nù al naar bed gingen. Ik antwoordde dat ik de volgende ochtend vroeg op de markt op de piazza wilde zijn.
Dinsdag kwam ik hem tegen in het dorp, lopend met krukken en met een been in het gips. Een gebroken enkel. Hij was temidden van de feestgeweld gevallen. "Dat aardappelfeest van jullie is niet voor de zwakken" was mijn zusjes commentaar.
Zondag tussen de kraampjes geslenterd, hier en daar wat gekocht, bekenden gesproken, 'farinata' gegeten en een biertje erbij gedronken. Om drie uur ging ik moe maar tevreden naar huis.
Thuis zette ik espresso en zakte in een stoel. In de verte hoorde ik de vrolijke Italiaanse klanken van de fisarmonica. Een kwartier later schoot ik wakker. De espresso was koud.
Toen ik even later, met een vergiet in de hand, frambozen ging plukken, lag ik opeens midden in het struikgewas. Gelukkig had ik alleen een schram op m'n scheenbeen.
Op de laatste avond, woensdag, werd volgens de traditie Miss en Mister Patata gekozen. Ik heb dat even aan me voorbij laten gaan.
Grazia niet. Maar die ging er ook heen voor het 'ballo liscio'. Dat is dansen op langzame folkloristische muziek. Het is heel populair bij de ouderen. Na de eerste twee avonden met popmuziek waren zij nu aan de beurt.
Tenslotte wil ik nog wel even zeggen dat een feest als dit alleen gevierd kan worden dankzij de tientallen vrijwilligers die ieder jaar weer meehelpen. Het halve dorp liep in de bediening rond of stond aan de tap. Om nog maar niet te spreken van onze
super-kokkinnen die dagenlang maaltijden hebben staan koken, complimenti !!!
- De beslissing
Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.
